Adam Nawałka został zwolniony z funkcji trenera pierwszej drużyny Lecha Poznań, a w jego miejsce do końca sezonu zostanie ponownie przesunięty z drużyny rezerw Dariusz Żuraw. To efekt kiepskiej gry, kiepskiego przygotowania drużyny do rundy wiosennej, ale także braku porozumienia z piłkarzami, a także rozbieżności co do wizji „Kolejorza” w przyszłym sezonie. Odsunięcie Nawałki to – według władz Lecha – początek zmian. Czy na lepsze?

Były selekcjoner reprezentacji Polski przychodził do Poznania jako strażak po nieudanej przygodzie Ivana Djurdjevicia. Miał okazać się zbawieniem. Długo negocjował swoje wymagania z władzami Lecha, w wielu sprawach nie chciał ustępować i tak naprawdę w stolicy Wielkopolski dostał wszystko, czego tylko zapragnął. Pieniądze, ogromny i rozbudowany sztab szkoleniowy oraz całkowitą władzę, jeśli chodzi o budowanie drużyny. Nawałka to typ pracoholika, początkowo kibicom bardzo spodobało się to, że przychodził do pracy wcześnie nad ranem, a z klubu wychodził grubo po północy. Do czasu. Zatrudnienie byłego selekcjonera reprezentacji Polski, ćwierćfinalisty Mistrzostw Europy – było marketingowym majstersztykiem, pozwoliło na ukrycie bałaganu, jaki panował i prawdopodobnie panuje w poznańskich gabinetach. W brutalny sposób pożegnano się z zasłużonym piłkarzem, początkującym trenerem Djurdjeviciem, a tak naprawdę nie wykonano żadnych ruchów wewnętrznych. Uciszono w ten sposób krzyki wielu kibiców domagających się głów – zarówno prezesa Karola Klimczaka, jak i syna właściciela, Piotra Rutkowskiego. Teraz te krzyki wracają i to z podwójną mocą.

Piotr Rutkowski po przegranym sezonie 2017/2018 winę zrzucił na trenera, Nenada Bjelicę, który rzekomo w zimowym oknie transferowym nie chciał żadnych transferów, ściągnięto jedynie Koljicia, Chobłenkę i Tomasika. Żaden z nich w dłuższej perspektywie się nie sprawdził. Jedynie Koljic, ale na nieszczęście Lecha – w innym klubie. Chorwat w jednym z wywiadów na Weszło przyznał, że brak transferów to nie była jego decyzja, ale nie chciał o tym więcej dyskutować. Teraz oficjalnie władze klubu nic nie mówią, ale w mediach już są pogłoski, że to głównie Nawałka stał za tym, by nie kontraktować chociażby zawodników Wisły Kraków: Arsenicia czy Imaza, a także postanowił dać szansę dawno już spalonym: Gajosowi, Janickiemu, Vujadinoviciowi, De Marco czy nawet Trałce. Chodziły głosy, że to właśnie Nawałka chciał tych piłkarzy dalej mieć przy sobie w kolejnym sezonie. Ile jest w tym prawdy, tego się nie dowiemy, ale jedno jest pewne: wina leży po obu stronach. Krytyka należy się – owszem – Nawałce, ale także włodarzom klubu, którzy zwlekali z pozbyciem się piłkarzy nie dających drużynie od dłuższego czasu tak naprawdę niczego.

Nie wiemy, jaki pomysł na tę drużynę ma trójka: Rutkowski-Klimczak-Rząsa, ale szczerze, boimy się letniej rewolucji. Jeśli okno transferowe ma wyglądać tak, jak okna poprzednie – jest się czego bać. Okno zimowe? Do zapomnienia. Letnie: OK, chociaż po Amaralu spodziewalibyśmy się znacznie więcej. O zaciągu z roku wcześniej: Choblenko, Koljic, De Marco, Barkroth, Janicki – lepiej nie wspominać w ogóle. Darusz Żuraw dostaje kolejną szansę tymczasowego ratowania „Kolejorza” w sytuacji bardzo trudnej. Atmosfera prawdopodobnie wśród piłkarzy jest bardzo słaba, osiągane wyniki i styl gry jest katastrofalny, część z piłkarzy zresztą miała dowiedzieć się, że latem w Poznaniu ich już nie będzie – to jak oni mają za swój obecny klub na boisku, pisząc kolokwialnie, umierać? Ciekawi na pewno pomysł Żurawia na poprawę obecnej sytuacji, czy da wyraźny sygnał, że z konkretnej grupy zawodników rezygnuje, czy będzie kroczył po ścieżce Adama Nawałki, wystawiając na murawie Tomasika, Trałkę, Jevticia, Gajosa, Janickiego czy Makuszewskiego? Walka o najlepszą ósemkę trwa, ale tu nic nie jest jeszcze przegrane, bo do czwartego miejsca, które być może da europejskie puchary – będący obecnie na dziewiątej pozycji „Kolejorz” traci tylko dwa oczka, ale kluczowe będą najbliższe mecze: z Pogonią, Lechią oraz Jagiellonią, które koniecznie trzeba wygrać. Z piłkarzami, których wystawiał Nawałka, może być o punkty ciężko. Wydaje się, że więcej woli walki i zaangażowania widzielibyśmy od Klupsia, Jóźwiaka, Marchwińskiego, Skrzypczaka, Kostewycza, czy nawet Zhamaletdinova i De Marco, niż od wspomnianych zawodników.

Żuraw może być strażakiem „Kolejorza” przy odpowiednich proporcjach na miarę Solskjaera z Manchesteru United. Jeśli trenerowi rezerw Lecha uda się odbudować drużynę, wypracować przez parę tygodni styl i przede wszystkim bardzo dobrze punktować, najpierw dając pierwszą ósemkę, a później wymarzone czwarte czy trzecie miejsce i ostatecznie europejskie puchary – może być tak, że władze klubu dadzą mu szansę realizacji projektu pod nazwą „Nowy Lech” po zakończeniu tego sezonu. Udowodnił, że razem z asystentem Karolem Bartkowiakiem potrafią działać: w trzeciej lidze radził sobie bardzo dobrze, cały czas rezerwy biły się i bić się będą, tym razem już pod okiem innego szkoleniowca, o awans do drugiej ligi. Ivanowi Djurdjeviciowi taka sztuka się nie udawała, często zawodnicy pod jego wodzą tułali się w okolicach środka tabeli, natomiast pod wodzą Żurawia wyglądało to znacznie lepiej. Oczywiście, to tylko trzecia liga, ale porównanie akurat jest w tym przypadku całkowicie na miejscu.

Dokąd zmierza Lech – dowiemy się prawdopodobnie na chwilę przed pierwszym gwizdkiem meczu z Pogonią, bo ujrzymy nazwiska wyjściowego składu, a ostatecznie po zakończeniu meczu, gdzie nastąpi weryfikacja pierwszych decyzji Żurawia. Poznański zespół znajduje się w bagnie, czy z niego wyjdzie – zależy od trenera, piłkarzy, ale ostatecznie także od późniejszych decyzji władz Lecha Poznań. Konkretniej: Piotra Rutkowskiego i Karola Klimczaka.

Pozbycie się Adama Nawałki przed końcem sezonu to kolejny dziwny ruch wykonany przez zarząd Lecha Poznań w ostatnim czasie. Trenerowi dostało się za wszystko, ale ile było w tym tak naprawdę jego winy?

Na wstępnie zaznaczę – nie zamierzam bronić w tym tekście Adama Nawałki. Nie mam zamiaru pisać, że jest złym trenerem, ponieważ zbyt słabo punktował, ani wychwalać jego umiejętności, pamiętając o sukcesach jakie osiągnął z kadrą narodową. Uważam (jak zapewne większość kibiców), że ocenianie trenera po jedenastu (!) spotkaniach nie ma najmniejszego sensu i naprawdę niewiele można powiedzieć o trenerze i jego pracy, skoro na dobrą sprawę dostał drużynę stworzoną przez kogoś innego i na zmiany miał niewielki wpływ. Nawałki już z nami nie ma, oczywiście wypada mu życzyć powodzenia w kolejnym klubie.

To teraz cofnijmy się nieco w czasie – trzynaście lat temu doszło do fuzji Lecha z Amicą. Wtedy powstała też pierwsza koncepcja budowania drużyny. Franciszek Smuda dostał dużo wolności w tworzeniu nowego zespołu oraz zarząd klubu, który na tle innych drużyn z ekstraklasy imponował spokojem i przemyślanymi decyzjami, które nie zapadały pod wpływem emocji.

Trofeów Smuda zbyt wiele nie ugrał, ale trzeba mu oddać, że „jego” Lecha oglądało się z przyjemnością, a kilka dreszczowców kibice wspominają do tej pory. Po nim nastał, dość krótki, czas Zielińskiego, w którego zdecydowanie mniej osób wierzyło, ale który, dzięki swojemu pragmatyzmowi, dał Kolejorzowi mistrzostwo Polski. To nie wystarczyło i w połowie następnego sezonu Zieliński musiał pożegnać się z pracą. I w zasadzie od tego momentu decyzje, które zaczął podejmować zarząd klubu stawały się coraz bardziej chaotyczne, a o długofalowym budowaniu drużyny nie mogło być mowy.

Cierpliwość, która początkowo wyróżniała władze Lecha, na tle ligi, zamieniła się w zbyt wysokie oczekiwania wobec trenerów, a w przypadku ich niespełnienia, w jeszcze szybsze dymisje. Miejsce poznańskiemu klubu w szeregu próbował wyjaśnić Nenad Bjelica, który za chwilę szczerości bardzo mocno oberwał. Tymczasem Bjelicy już nie ma, a sytuacja Lecha ze złej zamieniła się tragiczną.

A warto pamiętaj, że zaledwie kilka miesięcy temu trenerem został Ivan Djurdević, który w końcu miał dać Lechowi nowe oblicze. Wieczne oszczędzanie i szukanie okazji na rynku transferowym miało zostać zastąpione przez jakość. Jej potwierdzeniem mieli być Tiba i Amaral, a Lech znowu miał być wielki. I akurat do nowych nabytków ciężko mieć większe zastrzeżenia. Oczywiście mogli dać klubowi więcej, ale za dramatyczną postawę drużyny też ciężko ich winić.

Kto jest zatem winny zaistniałej sytuacji? Zarząd, który teraz próbuje zrzucić odpowiedzialność na kolejnego trenera. Obecna sytuacja Lecha w tabeli jest odzwierciedleniem problemów, które nawarstwiały się już od dłuższego czasu. Chaotyczna polityka transferowa (może trochę stary, ale chyba najlepszy przykład to brak ściągnięcia napastnika w momencie, kiedy w ataku „szalał” Ślusarski), przy jednoczesnej presji na wynik. W połączeniu z sezonowym wyprzedawaniem każdej wyróżniającej się postaci, skutkuje tym, że Lech w polskiej lidze znaczy coraz mniej, a w Europie nie istnieje.

Naiwnej wiary, że kolejny trener jest w stanie zmienić oblicze zespołu nawet nie chce się komentować. Problemem Lecha od dłuższego czasu jest brak wystarczającej jakości wśród piłkarzy. Marzymy o mistrzostwie, jednocześnie ściągając zawodników jak Janicki i Makuszewski, którzy byli niechciani w innym (wówczas słabszym) klubie ekstraklasy, z nadzieją, że u nas się odbudują. Takie szanse zawodnikom może dawać Zagłębie Sosnowiec (oczywiście z całym szacunkiem dla tego klubu), a nie zespół, który chce walczyć o najwyższe cele. „Udane” transfery lokalne, konsekwentnie wspieramy dziwnymi „inwestycjami” z innych krajów, które najczęściej okazują się niewypałami.

W tym momencie wracamy do punktu wyjścia. Mamy zespół, z którego większość zawodników odejdzie, a nowy trener dostanie zadanie budowania kolejnego długofalowego projektu. Biorąc pod uwagę fakt, że obecnie oglądanie Lecha to pewnego rodzaju forma masochizmu, nowy projekt brzmiałby nawet kusząco. Tylko, że nowy projekt miał powstawać już w tym sezonie. Nie wyszło to zbyt dobrze. W efekcie, jeśli chodzi o trofea, przegraliśmy ten sezon i najprawdopodobniej przegramy kolejny.

Jeżeli gra Lecha pod wodzą nowego trenera się chociaż minimalnie poprawi (albo zacznie lepiej punktować, co w polskiej lidze nie jest takie trudne), zarząd hucznie odtrąbi sukces. Jeżeli wyniki pozostaną na obecnym poziomie za kilka miesięcy prawdopodobnie będzie nas czekała kolejna „rewolucja”, oczywiście poprzedzona ładnymi hasłami i wieloma obietnicami. Mając w pamięci, jak poprzedni sezon zakończyli kibice Lecha, wygląda to trochę na zabawę dynamitem. Ciekawe, ile tym razem fani Kolejorza, będą w stanie znieść upokorzeń, zanim ponownie zrobi się nieprzyjemnie?

Lech Poznań zremisował na wyjeździe z Koroną Kielce 0:0 po bezbarwnym meczu i już jutro może stracić miejsce w czołowej ósemce Lotto Ekstraklasy na koszt Wisły Kraków, jeśli ta pokona Legię Warszawa na własnym stadionie. Piłkarze Adama Nawałki przez całe dziewięćdziesiąt minut oddali trzy strzały. Wszystkie niecelne.

Były selekcjoner reprezentacji Polski zaskoczył już przed pierwszym gwizdkiem sędziego. Na ławce posadził między innymi bardzo dobrze spisującego się ostatnimi czasy Thomasa Rogne, a w jego miejsce wprowadził Rafała Janickiego. Zabrakło w jedenastce także Kostewycza, Jóźwiaka czy De Marco, a także kontuzjowanego Joao Amarala. Tak wiele mówiło się w ostatnim czasie o pożegnaniu się z kilkoma zawodnikami od najbliższego lata, a w pierwszej jedenastce znowu zobaczyliśmy Tomasika, Makuszewskiego, Trałkę czy Gajosa. Najzabawniejszą wiadomością dla kibiców była także obecność rumuńskiego pomocnika, Mihai Raduta, który kojarzony jest ostatnio tylko z zanucania w szatni „Kolejowy Klub Sportowy”, ale to i tak bardzo rzadko, bo tylko po wygranych meczach przez poznańską drużynę. Nawałka w Poznaniu zostawił Marchwińskiego, Klupsia czy Zhamaletdinova, którzy zamiast na mecz – pojechali otworzyć sklep „Kolejorza” w Starym Browarze w Poznaniu. Żal, bo wspomniani zawodnicy zrobiliby pewnie więcej i wnieśliby więcej ożywienia do gry chociażby swoim zaangażowaniem niż piłkarze występujący do tej pory. Naprawdę: jak długo można patrzeć na fatalne występy Gajosa, Trałki czy Tomasika? Nie mają oni przyszłości w stolicy Wielkopolski, a i tak Adam Nawałka uparcie wstawia ich do pierwszego składu.

Trener Lecha Poznań zabrał przed spotkaniem z Koroną wszystkich piłkarzy na mini-zgrupowanie do Opalenicy, by specjalnie przygotować się na wyjazdowy mecz w Kielcach. Jakie założenia i schematy były tam wypracowywane – nie mamy pojęcia, ale zupełnie nie było tego widać na boisku. Chyba, że były to długie, niedokładne piłki w stronę Gytkjaera. Korona była w spotkaniu z „Kolejorzem” zespołem lepszym, ale brakowało im wykończenia. Lechici natomiast nie potrafili stworzyć sobie żadnej dogodnej sytuacji, by pokonać bramkarza Korony. Wymowny jest też fakt, że Lech do 76. minuty miał tylko JEDEN NIECELNY strzał. Nic więcej. Ręce naprawdę opadają. Niech idealnym podsumowaniem tego meczu będzie tweet eksperta, Andrzeja Strejlaua.

LECH zawsze kojarzył się kibicom z wysokim poziomem gry i mądrym zarządzaniu klubem.Medialne jednak pożegnanie kilku zawodników obniżyło ich morale i drużyny. Czy tę decyzję uzgodniono z trenerem i psychologiem…Ze smutkiem stwierdzam, że wróciła amatorszczyzna! Prezesi zostają!

— Andrzej Strejlau (@A_Strejlau) March 30, 2019