Włoskie wypieki znane jako la polacca różnią się od klasycznych rogalików większym rozmiarem, zwartą strukturą i lukrową powłoką. Ten kulinarny symbol Ankony powstał dzięki obecności polskich żołnierzy w regionie Marche w 1944 roku.
Wojskowe korzenie słodkości
Za pojawienie się tych specyficznych słodkości w lokalnej kuchni odpowiadają Ułani Poznańscy. Walczyli w korpusie pod dowództwem generała Władysława Andersa. W 1944 roku jego żołnierze odbili z rąk wroga Ankonę i kilkanaście sąsiednich miejscowości Marche.
Jak wyjaśnia ekspert kulinarny Maurizio Gioacchini, polscy żołnierze przebywali w pobliżu Piazza Pertini, gdzie znajdował się piec wojskowy. To właśnie upodobania Polaków sprawiły, że miejscowi piekarze zaczęli wykańczać swoje wyroby lukrem. Z biegiem lat różni cukiernicy modyfikowali pierwotną recepturę, nadając jej własny charakter.
Czym różni się la polacca od cornetto
Według Maurizio Gioacchini główną różnicą jest wielkość, gdyż la polacca jest zazwyczaj większa niż tradycyjne włoskie cornetto. Francesco Foligni, który prowadzi zabytkową cukiernię przy Via Marsala, zwraca uwagę na konsystencję wypieku. Twierdzi on, że włoska Polka jest bardziej treściwa i zwarta, w przeciwieństwie do klasycznego rogalika, który łatwo się kruszy.
Wypiek wypełnia migdałowa masa albo marcepan, a z wierzchu pokrywa go cienka warstwa lukru.
Tajemnice tradycyjnego wypieku
Klasyczny proces produkcji, który jest kultywowany w cukierni Saracinelli, trwa kilka godzin. Ciasto przygotowuje się z jajek, masła, cukru oraz naturalnych aromatów. Wyrobioną masę dzieli się na trzy części, do których za pomocą rękawa cukierniczego wprowadza się migdałowy farsz.
Ostatnim etapem jest nałożenie polewy po upieczeniu. Składa się ona z ciemnego cukru, rumu oraz wody.